Munfasıl ve muttasıl zamirler , Arapçada iki ana zamir grubunu ifade eder
Bazı munfasıl ve muttasıl zamir örnekleri :
Arapça zamirleri bulmak için şu adımlar izlenebilir: 1. Munfasıl Zamirler: - Önlerindeki kelimelere bitişmeksizin tek başlarına yazılırlar. - Merfu‘ ve mansûb olanlar olmak üzere iki kısma ayrılırlar. 2. Muttasıl Zamirler: - Bir isme, bir harfe veya bir fiile bitişik olarak gelirler. - İsimlere bitiştiklerinde “benim, senin, onun, bizim, sizin, onların” anlamlarına gelen iyelik zamirleri olurlar. - Merfu, mansub ve mecrur olmak üzere üç kısma ayrılırlar. 3. Müstetir (Gizli) Zamirler: - Fiillere göre gelen, aslında munfasıl zamir olan gizli zamirlerdir. Arapça zamirlerin hangi kelimenin yerini tuttuğunu belirlemek, doğru bir çeviri için önemlidir.
Cümlede altı çizili sözcüklerin zamir olup olmadığını belirlemek için bağlam gereklidir. Ancak, bazı altı çizili sözcüklerin zamir olup olmadığına dair genel bilgi verilebilir. Kişi (Şahıs) Zamirleri: "ben, sen, o, biz, siz, onlar" gibi sözcükler, insan isimlerinin yerini tutar. İşaret Zamirleri: "bu, şu, o, bunlar, şunlar, onlar" gibi sözcükler, varlıkların yerini işaret yoluyla tutar. Belgisiz Zamirler: "bazısı, kimi, çoğu, hepsi, birkaçı, birçoğu, tümü, tamamı, herkes, hiçbiri, biri, falan, şey" gibi sözcükler, hangi varlığın yerini tuttukları açıkça belli olmayan sözcüklerdir. Soru Zamirleri: "kim", "ne", "nere", "nereye", "nerede", "nereden" gibi sözcükler, isimlerin yerini soru yoluyla tutar. Ayrıca, "-ki" eki de ilgi zamiri olarak kullanılır ve cümlede daha önce geçmiş bir ismin yerini tutar.
Arapça munfasıl zamirler, hiçbir kelimeye bitişmeden ayrı yazılan zamirlerdir. İki türü vardır: 1. Merfu munfasıl zamirler: Ref olmayı gerektiren durumlarda kullanılır ve cümlede özne olarak görev yapar. Cemi (çoğul): هُمْ (onlar). Tesniye (ikil): هُمَا (o ikisi). Müfred (tekil): هُوَ (o). 2. Mansub munfasıl zamirler: Belirli durumlarda nesne veya dolaylı tümleç olarak kullanılır. Cemi (çoğul): هُنَّ (onlar). Tesniye (ikil): هُمَا (o ikisi). Müfred (tekil): هِيَ (o). Türkçede bu zamirler, “ben, sen, o, biz, siz, onlar” gibi yalın haldeki kişi zamirlerine karşılık gelir.
Merfu munfasıl zamirler, cümlede her zaman merfu durumda bulunur ve genellikle mübteda olarak kullanılır. Bu zamirler, aşağıdaki durumlarda kullanılabilir: Mübteda: İsim cümlesinin öznesi olarak. Fail: Fiilin yapanı olarak. Nâibul fail: Gerçek fail yerine geçen vekil fail olarak. Ma’tûf: İsme bağlı olan unsur olarak. Ma’tûfun aleyh: İsmin bağlı olduğu unsur olarak. Müstesnâ: İstisna edatı ile birlikte. Te’kîd: Pekiştirme amacıyla. Merfu munfasıl zamirler, ayrıca mebni kelimelerdir, yani cümledeki yerleri ne olursa olsun son harflerinin harekesi değişmez.
Arapçada üç çeşit zamir vardır: 1. Munfasıl (ayrı) zamirler: Kendi başına kullanılabilen zamirlerdir. 2. Muttasıl (bitişik) zamirler: Fiil veya isimlere bitişik olarak kullanılan zamirlerdir. 3. Mustatir (gizli) zamirler: Telaffuzda veya yazıda görülmeyip fiilde var olduğu düşünülen zamirlerdir. Arapçada ayrıca 14 şahıs zamiri bulunur.
Muttasıl kelimesi, Arapça kökenli olup "ittisal" kökünden türetilmiştir. Türk Dil Kurumu'na göre üç farklı anlamı vardır: 1. Hiç ara vermeden, dur durak bilmeden, sürekli. 2. İç içe geçmiş, bitişik. 3. Dilbilgisinde kelimeye ek olarak getirilen zamir. Ayrıca, "muttasıl olmak" birleşmek, bitişmek anlamına gelir.
Merfu muttasıl zamirler, mazi, muzari ve emir fiillere bitişip fail görevi gören zamirlerdir. Merfu muttasıl zamirlerden bazıları şunlardır: Cemi: وا, نتَا. Müsenna: ا, تُمْ تُمَا, تَ. Müfred: تُنَّ, تُمَا, تِ. Gaib: نَ, تَا. Gaibe: تُمْ تُمَا, تَ. Muhatab: تُنَّ, تُمَا, تِ. Muhataba: نَا, نَا, تُ. Mütekellim: نا. Merfu muttasıl zamirler, isimlere bitiştiklerinde “benim, senin, onun, bizim, sizin, onların” anlamlarına gelen iyelik zamirleri olarak da işlev görürler.
